Aktualnie wykorzystuję talent do wciskania mniejszych i większych podróży w każdą możliwą przestrzeń wolnego czasu, a jutro... kto wie, dlaczego by nie, wyjadę do Nowej Zelandii i będę ot, choćby strzyc owce. Jedyną, niezaprzeczalnie uroczą, przeszkodą w podróżowaniu jest kot, który najwyraźniej nie podziela mojej wizji życia w kamperze. W podróży — mając lekkie skrzywienie socjologiczne — nie szukam jedynie pięknych widoków, ale przede wszystkim pociąga mnie poznawanie specyfiki danego miejsca. Jeżdżąc, lubię trochę (albo trochę więcej) dyskomfortu, dobre jedzenie i ludzi, których historie zostają ze mną na długi czas. Ruch uznaję za swój naturalny stan, jeśli nie poprzez samą podróż, to w górach, na żaglach czy w siodle. Najlepiej czuję się w naturze, w wersji idealnej: w pełnym słońcu.